Over ons

Mijn naam is Mary Joshua, ik ben getrouwd met Ronnie en moeder van 2 dochters.

Als kind groeide ik op in Tassagh, een klein dorpje op het mooie platteland van Noord-Ireland, vlakbij de prachtige historische stad Armagh.

Zolang ik het me kan herinneren hadden we altijd honden op ons terrein, maar....het waren "buiten "- honden. Hoe hard ik mijn ouders smeekte om ze binnen te mogen laten, het antwoord was altijd hetzelfde: "de plaats van een hond is in de tuin/op het erf". Ik vond dit altijd zo verdrietig, dus deed ik mezelf de belofte, dat ik ooit mijn eigen huis en honden zou hebben en dat ze allemaal binnen zouden leven: ze zouden deel uitmaken van het gezin!

Ik moest bijne 30 jaar wachten voordat mijn droom uitkwam...Ik ontmoette en trouwde Ronnie en 2 weken later waren we de trotse eigenaars van een 8 week oude ongewenste kruising Labradorpup. We noemden hem Shaka. Hij zou 14 jaren lang mijn trouwe, geliefde kameraad en soulmaatje zijn.

In 1977 verlieten we Ireland en verhuisden naar Nederland. Na gewoond en gewerkt te hebben in de burgerlijke onrust van Noord-Ireland, was het een opluchting om ons te vestigen in het vreedzame Drenthe.
Shaka speelde een belangrijke rol bij het ontmoeten van nieuwe vrienden.

In 1977 en 1980 werden onze dochters geboren. Shaka heette hen welkom in onze wereld; hij adoreerde de meisjes en zij op hun beurt hielden veel van hem...Onvoorwaardelijke liefde.
In 1983 kochten we een oude boerderij in het dorp Dalen. Nu we meer ruimte in en rondom het huis hadden, konden we ook meer dieren hebben, dus kwamen de katten, kippen, pauwen en Paddy , de pony. Nu, 26 jaar later, is Paddy nog steeds bij ons en vieren we dit jaar zijn 40 verjaardag!
Toen kwam Banner , een 'Old English Mastiff'. Hij was 13 weken oud en had nauwelijks daglicht gezien. Door hem maakt ik voor het eerst kennis met de "hondenschool ". Ik heb nog steeds pijnlijke herinneringen aan de keren, dat Banner mij als een lappenpop heen en weer sleurde.

Toen kwam Rusky, een Golden Retriever. Met hem volgde ik gehoorzaamheidstraining, G.G.1.2.&3.
Nadat haar eigenaar overleed, kwam Amy, Rusky's zusje , bij ons wonen.
Het was voor het hele gezin hartverscheurend, toen mijn geliefde Shaka stierf. We gingen naar het asiel en Kwamen thuis met Speedy, een kruising sheepdog. Helaas leed hij aan epilepsie.

De tijd vliegt voorbij, het is 1993 en alleen Banner en Speedy zijn nog bij ons. Inmiddels heb ik met succes een cursus Dierengedrag gevolgd bij de LOI en ben begonnen met het geven van gehoorzaamheidsscursussen bij onze lokale hondenclub. hoogste tijd om een andere hartenwens in vervulling te laten gaan:...het hebben van een Rhodesian Ridgeback. Dit magnifieke ras fascineerde me al vele jaren en ik voelde dat het nu de juiste tijd was. Ik werd lid van de Rhodesian Ridgeback Club, sprak met en bezocht fokkers. Mijn zoektocht eindigde op de dag, dat ik "Rydgeway Copper Coin "ontmoette.

Hoewel ik nu jaren ervaring had met het opvoeden en training van verschillende rassen....niets kan je voorbereiden op je eerste RHODESIAN RIDGEBACK.

Na de presentatie van Mary wil ik ons, de familie Boers, voorstellen. Mijn naam is Harrie en ik ben in 1965 in noordoost Nederland geboren. In mijn jeugd hadden we thuis veel dieren, zoals schapen, kippen, konijnen en duiven. We hadden zelf geen honden, want onze moeder was bang voor honden. Toen ik Anita ontmoette gingen we samenwonen (1990) in haar geboorteplaats Schoonebeek. We werkten allebei fulltime, daarom was er geen tijd om aan huisdieren te denken. In januari 1993 kreeg Anita andere werktijden, zodat onze wens om een hond te nemen eindelijk in vervulling kon gaan. Na veel gelezen te hebben over honden en diverse rasbeschrijvingen bestudeerd te hebben vonden we een Husky wel bij ons passen. Op onze zoektocht naar een geschikte hond hebben we begin december Dusty gevonden en bij ons in huis gehaald. Na wat beginnersfoutjes en op advies van andere mensen zijn we naar een hondenschool gegaan. Dat was voor ons het moment, waarop we Mary voor het eerst ontmoetten.
Door meer over opvoeding en gedrag te leren, werd de drang naar een tweede hond steeds sterker. Waar plaats is voor één, is ook plaats voor een tweede hond! Vandaar dat in februari 1996 onze tweede Husky Banjer ons gezelschap kwam houden. Van deze ondeugende hond hebben we heel veel geleerd over natuurlijk gedrag bij honden. Ondertussen was ik ook begonnen om les te geven in gedrag en gehoorzaamheid.
In 1992 zijn we getrouwd en hebben twee kinderen gekregen; Esmee (1995) en Joran (1998).
Intussen hadden wij kennis gemaakt met de Rhodesian Ridgeback en vonden dit een prachtige hond. Toen bij Mary een nest met Ridgebacks geboren was en een goede vriendin van ons daar een pup vandaan kreeg, begon het opnieuw te kriebelen. De pups hadden allemaal al een eigenaar, maar omdat alles wat hond was ons erg interesseerde, gingen we regelmatig een keer kijken. Toen Mary een afzegging kreeg, was de beslissing om Shona (in 1999) bij ons thuis op te nemen niet zo moeilijk.
Samen met Mary hebben we heel wat shows afgereisd met haar honden. Helaas niet met Shona, want zij heeft een gebitsfout.
In 2006 krijgt Mary van kennel Chadari uit Duitsland een aanvraag voor een dekking van haar reu Chaqamba. Wegens de taalbarrierre heeft Mary mij gevraagd een en ander te regelen met betrekking tot de dekking. Als dan Chakira zover is, heeft Mary net een paar dagen familiebezoek in Ierland gepland. Door haar afwezigheid was ik bij de dekking aanwezig. Door deze ontwikkeling en de wens van ons om een tweede Ridgeback te hebben, was het voor ons een prachtige gelegenheid om uit deze combinatie een pup te nemen. Zo kwam Bintou in 2006 bij ons.
In 2008 zijn we naar Duitsland verhuisd om daar de wens een hondenpension/hondenschool te gaan beginnen in vervulling te laten gaan.